To nije samo nostalgija ljubitelja automobila, već činjenica koju potvrđuje način na koji su ovi modeli konstruisani.
Najbolji primjer takve filozofije razvoja bio je Mercedes S-Klase generacije W140. Za razvoj ovog luksuznog modela Mercedes je početkom devedesetih izdvojio oko milijardu dolara, što je tada predstavljalo jednu od najvećih investicija u historiji autoindustrije. Kada bi se taj iznos prilagodio današnjoj vrijednosti novca, bio bi višestruko veći.
Koliko je pažnje posvećeno svakom detalju pokazuje restauracija jednog primjerka Mercedesa S600 W140 koju je detaljno zabilježio mladi restaurator iz Estonije. Tokom obnove automobil je gotovo potpuno rastavljen, uključujući i kompletnu unutrašnjost, a svaki korak otkriva koliko su inžinjeri tada bili posvećeni trajnosti i kvalitetu.
Restaurirani automobil pokreće 6,0-litarski V12 motor, najsnažnija i najprestižnija opcija koja se nudila u ovom modelu. Restaurator objašnjava da se ovako složen automobil ne može pravilno rastaviti bez detaljnog snimanja svakog koraka i velikog broja fotografija. Upravo zahvaljujući tim materijalima moguće je kasnije bez greške vratiti svaki dio na njegovo originalno mjesto.
Već pri uklanjanju prvih dijelova enterijera postaje jasno koliko je W140 bio predimenzioniran u odnosu na današnje automobile. Naizgled običan prekidač za svjetla zapravo je robusni modul izrađen tako da bez problema izdrži decenije korištenja.
Slična priča važi i za regulatore ventilacionih otvora. Ono što se danas na većini novih automobila obavlja preko centralnog ekrana, kod W140 riješeno je složenim mehaničkim sistemom sa brojnim pokretnim dijelovima.
Ni dugmad na centralnoj konzoli nisu izuzetak. Izrađena su od čvrstih materijala, pričvršćena na masivne nosače i čvrsto povezana sa konstrukcijom instrument table. Rastavljanje komandne ploče otkriva pažljivo izvedenu električnu instalaciju. Kablovi su postavljeni tako da budu maksimalno zaštićeni od vibracija i habanja tokom dugogodišnje eksploatacije.
Kada se ukloni tepih, vidi se izuzetno debela zvučna izolacija. Mercedes očigledno nije štedio na materijalima jer je cilj bio postići što tišu i udobniju vožnju.
Zanimljiv detalj krije se i u centralnom tunelu, gdje prolaze cijevi sa rashladnim sredstvom klima-uređaja. Nije riječ samo o kanalima za hladan zrak, već o kompletnom sistemu izvedenom tako da bude pouzdan i bez rizika od curenja.
Posebno impresivno izgleda modul klima-uređaja. Sadrži čak 13 elektromehaničkih aktuatora i izuzetno složenu konstrukciju, što jasno pokazuje koliko je razvoja i inžinjerskog rada uloženo u jedan jedini sklop.
Praktično cijela unutrašnjost automobila sastavljena je od pažljivo osmišljenih mehanizama, zupčanika i specijalnih vijaka koji sprečavaju popuštanje usljed vibracija. Svaki detalj razvijan je s ciljem dugotrajnosti, a ne smanjenja proizvodnih troškova.
Čak i instrument tabla krije pravo malo remek-djelo mehanike. Restauracija brzinomjera i brojača kilometara zahtijeva rad sa nizom sitnih zupčanika čija preciznost podsjeća na mehanizam kvalitetnog švicarskog sata.
Obnova ovakvog automobila zahtijeva mnogo vremena, strpljenja i znanja, ali konačan rezultat najbolje pokazuje zašto Mercedes W140 i više od tri decenije nakon predstavljanja važi za jedan od najkvalitetnije konstruisanih automobila svih vremena.
