Iako je Francuska zvanično ukinula ropstvo još 1848. godine, ovaj stravični pravni akt formalno je ostao na snazi sve do danas.
U rijetkom iskazu političkog jedinstva unutar oštro podijeljene Nacionalne skupštine, zakon je ukinut sa 254 glasa za i nijednim protiv.
Dekret, koji je 1685. godine potpisao kralj Luj XIV, kroz svojih 60 članova u potpunosti je kontrolisao svaki aspekt života porobljenih ljudi u francuskim kolonijama.
Član 44 je ljude definisao kao “pokretnu imovinu” (poput namještaja ili stoke). Kazne za bijeg uključivale su sakaćenje tijela.
Riječ porobljene osobe na sudu nije vrijedila apsolutno ništa.
Tokom debate u donjem domu parlamenta emocije su bile na vrhuncu, a mnogi zastupnici ostali su zatečeni činjenicom da je ovaj zakon uopšte postojao u pravnom sistemu u 21. vijeku.
Steevy Gustave, zastupnik s karipskog ostrva Martinik čiji su preci bili porobljeni, kroz suze se obratio skupštini:
“Samo glasanje ne može popraviti stoljeća uništenih života. Mi nismo potomci robova, mi smo potomci ljudskih bića rođenih slobodnih, a zatim svedenih na najgore – svedenih na ropstvo.”
Francuska je historijski bila treća najveća kolonijalna sila u trgovini robljem, iza Velike Britanije i Portugala. Procjenjuje se da je Pariz prevezao oko 1,4 miliona Afrikanaca na plantaže šećera, a bogatstvo stvoreno njihovim radom direktno je izgradilo velike francuske gradove poput Nantesa i Bordeauxa.
