Do tog zaključka istraživači su došli analizom početnih rezultata višegodišnjih ispitivanja lijekova za hipoaktivni poremećaj seksualne želje, stanje koje ljekari opisuju kao hronični izostanak seksualne želje. U ispitivanjima su korišteni testosteronski flaster, injekcijski afrodizijak bremelanotid i flibanserin, oralni lijek koji je 2015. postao prvi preparat odobren od američke Uprave za hranu i lijekove za žene prije menopauze s tim poremećajem.
Tokom više nasumično raspoređenih, placebo-kontrolisanih istraživanja s hiljadama učesnica, farmaceutske kompanije uspjeh terapije mjerile su učestalošću seksualnih odnosa. Nikita Guptan i James A. Simon iz ustanove IntimMedicine Specialists u Washingtonu utvrdili su da su ispitanice i prije liječenja u prosjeku imale odnose dva do tri puta mjesečno, iako nisu pokazivale seksualnu želju. Taj obrazac opisali su terminom “seks iz samilosti”.
Autori navode da se takvi odnosi često koriste kao način održavanja veze, uključujući nastojanje da se očuva monogamija i emocionalna bliskost s partnerom. Dodaju i da ovakva evolucijska objašnjenja ne obuhvataju žene u istospolnim vezama ili one koje nemaju partnera.
Navodi se i da je pristajanje na neželjeni, ali sporazumni seks problem jer se dešava zbog izbjegavanja sukoba ili razočaranja, uz potiskivanje vlastitih potreba. Psiholozi upozoravaju da takav obrazac može biti povezan s depresivnim simptomima. Zaključak istraživanja je da bi klinička ispitivanja lijekova za seksualnu želju, uz učestalost odnosa, trebala više vrednovati i kvalitet seksualnog života.
