Tragovi klizišta pronađeni su na snimcima Plutonove površine koje je napravila misija New Horizons kada je 2015. godine proletjela pored patuljaste planete. Klizišta su dokaz da je ovaj ledeni svijet i dalje aktivan, iako se promjene odvijaju na geološkim vremenskim skalama.
Tim predvođen geologom Marcom Emanueleom Discenzom detaljno je proučio snimke koje je napravio instrument LORRI (Long-Range Reconnaissance Imager) letjelice New Horizons, koji je bio sposoban otkriti površinske strukture veličine svega 300 metara.
Pronašli su uvjerljive dokaze za ukupno šest klizišta koja su se dogodila duž unutrašnjih zidova tri kratera na zapadnom rubu Sputnik Planitije, područja u obliku srca koje karakterizira izgled Plutona.
Ranije su geološke strukture nastale kao posljedica klizišta pronađene na brojnim tijelima u Sunčevom sistemu, uključujući Mars, Ceres u asteroidnom pojasu, neke ledene mjesece plinovitih planeta, pa čak i Plutonovog pratioca Harona.
Međutim, ovo su prva klizišta pronađena na Plutonu.
Klizište koje je prešlo 2,2 kilometra identificirano je u Plutonovom krateru Coughlin, odnosno u blizini sekundarnog kratera na rubu Coughlina, koji je možda prvobitno i pokrenuo klizište.
Još dvije strukture nastale klizištima uočene su u krateru Giclas, dok su još tri pronađene u trećem krateru kojem još nije dodijeljeno ime.
Klizišta su se mogla prepoznati po velikim naslagama krhotina koje su se širile po dnu kratera, pri čemu je materijal iz klizišta prešao udaljenosti između 10,1 i 14,5 kilometara.
Neke od tih naslaga krhotina izgledale su neravno, kao da sadrže velike gromade čvrstog leda, dok područja oko mjesta gdje su klizišta započela imaju jasno oblikovane udubljene litice na kojima se materijal odlomio i sručio niz strme zidove kratera.
Velike udaljenosti koje je materijal prešao znače da su Plutonova klizišta među najpokretljivijima u Sunčevom sistemu, što je posljedica slabe gravitacije i ledenih krhotina s malim trenjem.
Najveća naslaga krhotina prostire se na površini od 130 kvadratnih kilometara, što bi bilo dovoljno veliko da zatrpa mali grad ili veliko naselje.
Klizišta su važni procesi u oblikovanju površina planeta jer omogućavaju prijenos materijala na velike udaljenosti, međutim, uzrok Plutonovih klizišta još uvijek nije potpuno jasan. Dok se čini da je klizište u krateru Coughlin izazvao manji udar u blizini, za ostalih pet klizišta porijeklo je manje sigurno.
Jedna od mogućnosti su toplotna naprezanja u površinskom ledu, uzrokovana blagim promjenama temperature koje dovode do toga da Plutonovi isparljivi materijali, među njima molekularni azot, ugljen-monoksid i metan, periodično prelaze iz čvrstog stanja direktno u plinovito (sublimacija) i zatim se ponovo kondenzuju.
Ove temperaturne promjene posljedica su toga što se Pluton blago zagrijava i hladi dok njegova eliptična orbita dovodi do toga da se povremeno malo približi Suncu, prelazeći unutar orbite Neptuna, a zatim se ponovo udaljava.
Postoje i dokazi o još većem broju klizišta u drugim kraterima, ali snimanje Plutonove površine tokom misije New Horizons bilo je ograničeno jer je letjelica ubrzano proletjela pored njega 4. jula 2015. godine te nedostaju snimci potrebni za potvrdu tih drugih klizišta.
