Iako imaju zajedničke korijene i pripremaju se u džezvi, razlike u procesu pravljenja daju im poseban identitet, ukus i tradiciju.
Mnogi smatraju da je riječ o istoj vrsti napitka, međutim ljubitelji kafe ističu da se bosanska kafa razlikuje od turske već od prvog koraka pripreme.
Najveća razlika počinje kod vode
Kod pripreme turske kafe, kafa se dodaje u hladnu vodu prije zagrijavanja. U džezvu se odmah stavljaju voda, kafa, a često i šećer, nakon čega se smjesa lagano zagrijava do stvaranja karakteristične pjene.
S druge strane, kod bosanske kafe voda se prvo prokuha, pa se džezva sklanja s vatre i tek tada se dodaje mljevena kafa. Nakon toga se džezva vraća na šporet kako bi kafa “podigla”.
Upravo taj redoslijed mnogi smatraju ključnom razlikom između dvije tradicije pripreme.
Razlika i u dodavanju šećera
Još jedna važna razlika odnosi se na šećer. Kod turske kafe šećer se najčešće dodaje tokom kuhanja, pa se kafa priprema prema željenom stepenu slatkoće. U Turskoj je uobičajeno da domaćin unaprijed pita gosta kakvu kafu želi bez šećera, srednje slatku ili veoma slatku.
Kod bosanske kafe šećer se uglavnom dodaje tek nakon sipanja u fildžan, što omogućava svakome da prilagodi ukus prema vlastitim navikama.
Pjena i jačina kafe
Za tursku kafu karakteristična je gusta i postojana pjena koja se smatra znakom pravilne pripreme. Tokom kuhanja posebna pažnja posvećuje se upravo trenutku kada kafa počinje da se podiže.
Kod bosanske kafe fokus je više na aromi i jačini ukusa nego na samoj pjeni. Zbog drugačijeg procesa kuhanja bosanska kafa često ima intenzivniji i puniji ukus.
