Povodom godišnjice njegove herojske pogibije, ali i stradanja njegovih brojnih saboraca na brdu Žuč, danas su odate počasti onima koji su svoje živote beskompromisno ugradili u temelje slobodne Bosne i Hercegovine.
Povodom obilježavanja 33. godišnjice pogibije heroja sa Žuči, nosilaca najvećih ratnih priznanja, pripadnika Specijalne jedinice MUP-a RBiH – Odreda policije “BOSNA” te heroja oslobodilačkog rata i komandanta “1. Slavne – Viteške brigade” Armije RBiH Envera Šehovića i njegovih saboraca, savjetnik federalnog ministra unutrašnjih poslova Mehmed Halilović, u ime federalnog ministra unutrašnjih poslova Rame Isaka, prisustvovao je centralnim aktivnostima obilježavanja te položio cvijeće i odao počast šehidima i poginulim borcima.
Polaganje cvijeća i odavanje počasti obavljeno je u Haremu Alipašine džamije, na mjestu pogibije heroja odbrambeno-oslobodilačkog rata Envera Šehovića i njegovih saboraca kod Spomenika u Jezerima, te na Golom brdu na Žuči kod spomenika “Krila slobode”, gdje je upriličen i čas historije.
Savjetnik Halilović je ovom prilikom istakao neizmjeran doprinos i hrabrost pripadnika Specijalne jedinice MUP-a RBiH – Odreda policije “BOSNA”, pripadnika Armije RBiH, kao i svih boraca koji su dali svoje živote u odbrani Sarajeva i Bosne i Hercegovine. Naglašeno je da su njihova žrtva, herojska borba i nesebično davanje trajna obaveza svih nas da čuvamo uspomenu na njihova djela, građenjem sigurne, stabilne i prosperitetne države.
Federalno ministarstvo unutrašnjih poslova nastavit će pružati punu podršku očuvanju tekovina odbrambeno-oslobodilačkog rata i kulturi sjećanja na sve heroje koji su svoje živote ugradili u temelje Bosne i Hercegovine.
Život i ratni put komandanta koji nije bježao s prve linije
Na današnji dan, 27. jula 1993. godine, Sarajevo je ostalo bez jednog od svojih najvećih sinova. Enver Šehović, komandant 1. viteške motorizovane brigade, rođen je 15. januara 1967. godine u selu Bujakovina kod Foče, kao sin Zahira i Aiše Šehović. Još prije početka agresije na Bosnu i Hercegovinu, bio je vojno lice u aktivnom sastavu, gdje se isticao svojim znanjem i predanošću.
Završio je Vojnu akademiju u Beogradu i Sarajevu, što je kasnije postavilo temelje za njegovu vojnu karijeru. Učestvovao je u uspostavi 13. novosarajevske brigade, a zatim i 1. mehanizovane brigade, formirane 1. septembra 1992. godine. Upravo iz ove jedinice proizašle su legendarne Prva slavna i Prva viteška motorizovana brigada – simboli bosanskog otpora i borbe za slobodu.
S početkom napada na Sarajevo, tada 25-godišnji Enver se priključio Teritorijalnoj odbrani, odlučan da stane u odbranu svoga naroda i zemlje. Njegova prva zadaća bila je blokirati kasarnu “Maršal Tito”, gdje je prethodno službovao – čin kojim je već tada pokazao izuzetnu hrabrost.
Nakon toga počinje formiranje jedinice u Velešićima, gdje ubrzo stiče nepokolebljivo povjerenje saboraca. U historijskoj bici na Pofalićima, 16. maja 1992. godine, komanduje velešićkim odredom i uspijeva spriječiti da Sarajevo bude presječeno napola. Upravo tokom ove bitke upoznaje Safeta Zajku, s kojim će dijeliti mnoge teške trenutke na ratištu i, na kraju, gotovo istu sudbinu.
Simbol otpora na brdu Žuč
Pod njegovim vođstvom, Prva motorizovana brigada ostvaruje značajne pobjede na sarajevskom ratištu. Brdo Žuč postaje mjesto legendi – tu je zarobljen prvi tenk Armije RBiH u Sarajevu, događaj koji je bio i strateški i moralni trijumf. Iako je do rata to mjesto bilo gotovo nepoznato većini Sarajlija, Žuč je postala simbol otpora i najžešćih borbi. Enver je nerijetko lično predvodio akcije, bio uz posade topova, rame uz rame s borcima – komandant koji nikada nije bježao od prve linije.
Akcija oslobađanja kote Orlić 8. juna 1992. godine, kao dio šire borbe za Žuč, još jednom je potvrdila Enverovu taktičku sposobnost i hrabrost. Njegovo prisustvo na terenu i beskompromisna predanost ostavili su snažan utisak na njegove vojnike. Uvijek prisutan među saborcima, Enver je danonoćno razmišljao o sljedećim bitkama i načinima kako deblokirati Sarajevo. Borci su ga izuzetno poštovali jer ih je vodio kao jedan od njih – s puškom u ruci, bez uzmicanja.
Kao priznanje za izvanredne podvige u prvoj godini otpora protiv agresije, 15. decembra 1992. godine odlikovan je priznanjem “Zlatni ljiljan”.
Herojska smrt i trajno sjećanje
Enver Šehović poginuo je 27. jula 1993. godine dok je komandovao odbranom Golog brda, i to tačno 40 dana nakon smrti svog saborca Safeta Zajke. U istoj borbi tog dana poginuli su i heroj Zahir Panjeta te njegov brat Esad.
O njegovoj ličnosti i veličini možda najbolje svjedoče riječi generala ARBiH Vahida Karavelića:
“Bio je oficir prije svega. Mi vojnici kada to kažemo, znači da je bio čovjek koji se žrtvovao za opće dobro, koji se žrtvovao za sve oko sebe i koji je najmanje mislio na sebe. Sudbina mu je bila da pogine na mjestu koje je oslobodio.”
Za izuzetne zasluge i nesebičnu hrabrost, Predsjedništvo Republike Bosne i Hercegovine posthumno mu je 14. aprila 1994. godine dodijelilo Orden heroja odbrambeno-oslobodilačkog rata. Dodatno priznanje stiglo je 1996. godine, kada je posthumno unaprijeđen u čin brigadira Armije RBiH – kao izraz priznanja njegovom vojničkom umijeću i herojstvu.
Enver Šehović, jedan od najsvjetlijih simbola sarajevskog ratišta, sahranjen je u haremu Alipašine džamije, uz svog saborca i prijatelja Safeta Zajku. Iza sebe je ostavio suprugu Zinetu i kćerku Dalilu, koje danas s ponosom čuvaju uspomenu na njegovu neizmjernu žrtvu i ljubav prema domovini.
