Sam projekat počeo je 1940. godine pod kodnim nazivom Operacija Andreas, da bi 1942. bio obnovljen pod imenom Operacija Bernhard, na čelu s SS-majorom Friedrichom Bernhardom Krugerom.
Nacisti su se nadali da će preplavljivanjem Velike Britanije lažnim novcem potpuno destabilizovati njenu ekonomiju, objavljeno je na zvaničnoj internet stranici britanske centralne banke Bank of England.
Britanske novčanice su u to vrijeme imale jednostavan i elegantan dizajn, koji se minimalno mijenjao od 1855. godine. Crna štampa je bila na samo jednoj strani bijelog papira od pamučnih krpa, s malim prikazom Velike Britanije u gornjem lijevom uglu.
Kruger je 1942. u koncentracijskim logorima identifikovao zatvorenike sa znanjem iz oblasti graviranja, štampe, grafike i bankarstva. U logoru Sachsenhausen u blizini Berlina okupio je tim od 142 jevrejska zatvorenika.
Oni su temeljito proučavali ogromne količine pravih novčanica, fokusirajući se na otkrivanje tajnih zaštitnih oznaka, graviranje mape Velike Britanije, usavršavanje papira, krivotvorenje potpisa i ovladavanje samim procesom štampe.
Uspjeli su pronaći 150 različitih zaštitnih oznaka – namjernih, sitnih nedostataka specifičnih za svaki apoen, koji su služili kao zaštita od falsifikovanja. Prepoznavanjem ovih detalja, nacisti su izradili izuzetno kvalitetne štamparske ploče za novčanice od 5, 10, 20 i 50 funti.
Za štampu je bio potreban i odgovarajući papir s vodenim žigom i specifičnim osjećajem pod prstima. Nakon brojnih eksperimenata, napravili su papir identičnog izgleda i teksture. Izrađeni novac potom je morao “ostarjeti”.
Grupa zatvorenika je prljavim rukama više puta trljala i savijala novčanice kako bi stvorila efekat pohabanosti. Rezultat je bila lažna novčanica koju je golim okom bilo nemoguće razlikovati od prave.
Ipak, nacisti nisu uspjeli dešifrovati matematički sistem numerisanja novčanica, pa su bili primorani ponovo koristiti serijske brojeve s pravih novčanica. To je 1943. dovelo do otkrivanja prve krivotvorene novčanice, koja je prošla kroz jednu britansku banku u Maroku. Serijski brojevi novčanica, povučenih iz opticaja, u to vrijeme su vođeni u kožom uvezanim registrima.
Oštro oko bankarskog službenika u Maroku primijetilo je da je novčanica ispred njega već bila registrovana kao isplaćena, što je značilo da je riječ o falsifikatu. Shvativši da je problem masovan, Banka Engleske je reagovala povlačenjem iz opticaja svih novčanica u apoenima većim od pet funti.
Kada je postalo jasno da je poraz Njemačke neizbježan, zatvorenici su prebačeni u Austriju kako bi nastavili s falsificiranjem novčanica. No, savezničke snage su napredovale te su američke trupe 6. maja 1945. oslobodile te zatvorenike.
Smatra se da je većina lažnih novčanica bačena u obližnje jezero Toplitz. Nacisti su vjerovali da će dubina jezera spriječiti pronalazak novca i štamparskih ploča, ali su se 1959. pojavili medijski izvještaji o roniocu koji je pronašao drvene sanduke s lažnim novčanicama od pet funti, a ubrzo potom i štamparske ploče.
Prvobitno je procijenjeno da je u jezeru završilo 700 miliona funti, ali su mediji kasnije objavili da je riječ o nominalnoj vrijednosti od devet miliona funti, koje su uništene u Austrijskoj nacionalnoj banci.
Lažne novčanice iz Operacije Bernhard pojavljivale su se u opticaju godinama nakon rata. Banka Engleske je tek dvije decenije kasnije, 1964. godine, ponovo uvela novčanicu od 10 funti, zatim od 20 funti 1970. godine te od 50 funti 1981. Ove nove novčanice bile su znatno složenije, šarenije i teže za falsifikovanje od elegantnog bijelog papira koji su zamijenile.
Jedan od oslobođenih zatvorenika bio je i Adolf Burger, slovački Jevrej i štampar koji je protiv svoje volje postao falsifikator. Za sve koji žele znati više o ovoj historijskoj epizodi, Burger je 1983. objavio memoare pod nazivom “Đavolja radionica (The Devil’s Workshop)”.
