Cikotić je 2023. godine pravomoćno osuđen jer je u vrijeme dok je obavljao dužnost ministra, prilikom planiranog rješavanja viškova naoružanja, pogodovao firmi “Scout” iz Zagreba na štetu BiH.
Tačnije, u presudi se navodi da je Cikotić zloupotrijebio svoj položaj kao ministra odbrane i oštetio državni budžet za 9,7 miliona KM.
Cikotić je proglašen krivim jer je u svojstvu ministra odbrane BiH, po prethodnom dogovoru s pomoćnikom ministra odbrane BiH Trpimirom Rebacom i drugim njima poznatim osobama, iskorištavajući službeni položaj, donio i potpisao dvije odluke o odobravanju isporuke/zamjene robe, četiri rješenja o isporuci municije, te zaključio četiri aneksa na četiri osnovna ugovora o prodaji neperspektivnog naoružanja i municije zaključenih tokom 2003. i 2004. godine između ranije entitetskih ovlaštenih organa i preduzeća “Scout” iz Zagreba.
Prema tvrdnjama iz apelacije, Cikotić je argumentovao povredu prava na pravično suđenje, rekavši da su sudovi arbitrarno utvrdili njegovu ulogu u sistemu odlučivanja.
Također, u Cikotićevoj apelaciji se navodi da je Ministarstvo odbrane BiH “organ s komplikovanim sistemom odlučivanja” i da je bilo koja odluka rezultat rada više osoba i različitih tijela, a da je ministar isključivo osoba koja to potpisuje.
Naglašeno je i da Cikotić nije imao nikakvu korist od spornih ugovora s firmom “Scout”, kao i da Sud BiH nije pružio adekvatno objašnjenje u svojoj presudi.
Ustavni sud je odlukom pet od sedam sudija odbio apelaciju kao neosnovanu.
“Ustavni sud zaključuje da ne postoji povreda prava na pravično suđenje iz člana II/3.e) Ustava Bosne i Hercegovine i člana 6. Evropske konvencije budući da je Sud BiH za svoje odluke dao detaljno, jasno i argumentirano obrazloženje, kako u pogledu primjene materijalnog prava tako i u pogledu utvrđenog činjeničnog stanja proisteklog iz izvedenih dokaza, uz njihovu pojedinačnu i međusobnu ocjenu, pri čemu nije imao ni najmanju sumnju u pogledu nekog od dokaza ili ga je tumačio na način koji bi bio na apelantovu štetu”, piše u zaključku.
Dalje navode da Cikotiću nisu bile uskraćene procesne garancije niti da ima elemenata koji bi ukazivali na proizvoljnu primjenu materijalnog prava ili povredu prava na obrazloženu odluku.
“Ustavni sud, također, zaključuje da nije povrijeđeno apelantovo pravo na pravnu sigurnost kada, s obzirom na to da je tokom postupka utvrđeno da je dispozitiv optužnice sadržavao sva zakonska obilježja krivičnog djela i kada je dokazano da je apelant počinio krivično djelo za koje je optužen, Sud BiH nije mogao primijeniti svoju praksu u kojoj je u okolnostima kada te činjenice nisu bile utvrđene donosio oslobađajuće presude”, stoji u zaključku ove odluke Ustavnog suda.
Međutim, dvoje sudija se izdvojilo iz ovog mišljenja. Riječ je o predsjedniku Ustavnog suda Mirsadu Ćemanu i sutkinji Larisi Velić.
U svom izdvojenom mišljenju navode da je Ustavni sud trebao prihvatiti ovu apelaciju zbog “arbitrarne primjene krivičnog prava”, kada je riječ o presudi Suda BiH.
Jedan od argumenata Ćeman i Velić je pitanje sticanja koristi, gdje su naveli da nije utvrđena niti jedna direktna veza između Cikotića i predstavnika firme “Scout”.
“Ovdje je posebno važno istaći da je veza između pravnog lica ‘Scout’ i Bosne i Hercegovine uspostavljena mnogo ranije nego što je apelant uopšte došao na poziciju ministra i da je u skladu sa svojim dužnostima nastavio da ispunjava obaveze koje su već dosta ranije dogovorene. Sve to uključuje i donošenje odluka i potpisivanje određenih aneksa, što je uobičajeno kod dugogodišnjih ugovora”, navodi se.
Ističu i da u obrazloženju presude nije objašnjeno ni na osnovu kojih dokaza je utvrđeno postojanje posebne namjere pogodovanja trećem licu, niti kako je iz objektivnih okolnosti izveden zaključak o postojanju direktnog umišljaja.
“Tumačenje koje su usvojili domaći sudovi, čini se, polazi od same činjenice da je apelant u relevantnom periodu obavljao funkciju ministra odbrane te smatra da samim tim automatski dolazi i do ispunjenja predmetnog krivičnog djela. Time se ministru praktično pripisuje krivična odgovornost, a da pritom nije utvrđeno da su ispunjeni svi elementi krivičnog djela (uključujući i postojanje potrebne namjere)”, piše u ovom obrazloženju.
