Na jednom od najpoznatijih svjetskih pozorišnih festivala, Festival d’Avignon u Francuskoj, Mulamuhić je igrala Majku Srebrenice. Tokom sedam dana, svakog dana po šest sati, stajala je mirno i bez riječi, dok su joj gledaoci prilazili. Njena šutnja postala je snažna scenska poruka o boli, gubitku i sjećanju na žrtve genocida u Srebrenici.
Tokom opsade Sarajeva ostala je u gradu i igrala u predstavama Harisa Pašovića i Susan Sontag, a nakon rata dugo je sarađivala sa East West Centrom.
Bila je dugogodišnja članica ansambla Pozorišta mladih, a ostvarila je značajne uloge u predstavama „Otkrivanje žene“, “Svileni bubnjevi”, “U zemlji posljednjih stvari”, “Čekajući Godoa” i “Sklonište”.
Publika ju je pamtila i po filmskim ostvarenjima u filmovima “Snijeg”, “Quo vadis, Aida?” i “U zemlji krvi i meda”, dok je za ulogu u filmu “Polenov prah” reditelja Nikole Stojanovića nagrađena za najbolju žensku ulogu na Glumačkim susretima u Nišu, kao i specijalnom nagradom na Filmskom festivalu u Puli.
Tokom bogate karijere dobila je brojne nagrade i priznanja, među kojima su nagrada za najbolju ulogu na Pozorišnim igrama u Jajcu, priznanje za glumicu godine Radio-Sarajeva i Nagrada “Adem Čejvan” za životno djelo.
Odlaskom Irene Mulamuhić bosanskohercegovačka umjetnička scena izgubila je veliku glumicu, ali i umjetnicu čiji je rad pokazivao da pozorište može biti prostor sjećanja, svjedočenja i dostojanstvenog otpora zaboravu.
